Spirituele Volwassenheid

Een ontmoeting met John Sherman in Ojai, California op 6 April 2005

Er zijn uiteenlopende redenen waarom we dit soort bijeenkomsten bijwonen, ik kom hier bijvoorbeeld omdat ik het fijn vind om bij jullie te zijn, om op deze manier bij elkaar te zijn, in de sfeer van verwantschap, waarin de oprechte wens en bereidheid om de waarheid te kennen voelbaar aanwezig zijn. Velen van ons hebben dezelfde aanleiding, omdat we het allemaal heerlijk vinden elkaar te ontmoeten en van gedachten te wisselen over onze ervaringen en beproevingen en op eerlijke en volwassen wijze de waarheid willen leren kennen.

Anderen komen echter in een of ander speciaal spiritueel bewustzijn. Mensen bezoeken vaak bijeenkomsten in een min of meer  verhoogde spirituele bewustzijnstoestand.  Bijvoorbeeld in een 'verlichte toestand', waarbij ze denken alles te snappen en te doorgronden, of in een toestand van groot verdriet, wanneer ze krampachtig proberen alles in overeenstemming te brengen met de zekerheid dat ze verlicht zijn en het nog steeds allemaal begrijpen. Er bestaan ongetwijfeld nog andere bewustzijnstoestanden, zoals die van het spirituele melodrama, of van de spirituele behoefte. Zo zijn er heel wat redenen die mensen aanvoeren voor het bezoeken van dit soort bijeenkomsten. Slechts weinig bezoekers van een satsang  verkeren in de greep van een duidelijke en levendige vorm van wanhoop en zij komen naar de bijeenkomst omdat ze alles al geprobeerd hebben en geen resultaat hebben geboekt. Zij probeerden verlichting te bereiken door het volgen van allerlei spirituele lessen en het doen van voorgeschreven oefeningen, of ze joegen juist allerhande aardse zaken na, gingen relaties aan en probeerden werkelijk van alles en nog wat, maar het gewenste resultaat bleef steeds uit en het dreef hen tot wanhoop. Dat zijn de mensen waar ik het meest van houd, die wanhoop komt mij maar al te bekend voor.

Een paar dagen geleden ontving ik een e-mail, die ik jullie even wil voorlezen. Ik doe dit bijna nooit tijdens deze bijeenkomsten, maar dit berichtje lees ik toch voor omdat het me tot nu toe erg aan het hart gaat:

Ik weet niet of je dit zult lezen, maar  ik voelde me gewoon gedwongen het te schrijven.  Ik vraag me af of je me zal antwoorden. Ik ben al dertig jaar flink gefrustreerd en ongelukkig door mijn spirituele zoektocht en hoewel ik best begrijp hoe de waarheid in elkaar zit, ben ik erg terneergeslagen omdat ik maar niet gelukkig kan zijn en voortdurend moet huilen. Ik voel me al vanaf mijn zestiende geroepen: God of de liefde roept me, maar ik kan het niet voelen of beleven. Ik lees de woorden, jouw woorden, die van Papaji en van Ramana, maar het blijven alleen maar woorden. Ik heb al zoveel satsangs bezocht. Ik probeer stil te zijn, maar eindig altijd in frustratie. Ik heb alle video's bekeken en geluidsbestanden afgeluisterd. Ik heb meegedaan aan een cursus in wonderen en elke vrije minuut die ik heb breng ik door in mijn pas ontdekte metafysische boekwinkel om daar de waarheid op te snuiven. Toen las ik jouw woorden: 'Als je weet dat je zelf de perfecte verwerkelijking van de waarheid bent, kun je ophouden met het zoeken van die waarheid.' Hoe weet ik nu dat ik vrede en liefde zelf ben? Hoe kan ik nu ervaren wat ik verstandelijk al weet? Hoe kan ik ophouden? Waarom kan ik dat niet? Hoe kan ik mijn ware zelf ervaren? Als ik al die brieven over liefde op je website lees, kan ik maar niet begrijpen hoe anderen daardoor de waarheid vinden en ik niet. Misschien ben ik er nog niet aan toe, maar waarom klopt de goedgunstigheid dan zo hard op mijn deur?

Dit is zo ongeveer het verhaal van iedereen. Door een dergelijk verhaal belanden we in de eerste plaats allemaal in de spirituele wereld.  'Hoe kan ik ophouden?' is trouwens de meest ter zake doende vraag, de meeste andere vragen zijn stuk voor stuk oefeningen in het vooruitschuiven, oefeningen in uitstellen, een manier om nog even iets langer te wachten, om nog iets meer te weten te komen, nog een beetje meer zekerheid te verwerven. Maar de vraag 'hoe kan ik ophouden?' schijnt het moeilijkst van alle vragen te zijn. We hebben allemaal te maken met een naar buiten gericht, energetisch gevoel van verlangen, alsof we iets missen, iets moeten zien te bemachtigen, behoefte hebben iets te begrijpen, er iets  is waarvan we ons willen bevrijden, een of ander manier om een eind te maken aan die innerlijke behoefte, die energie van het zoeken, die energie van het niet kunnen vinden.

Het is onze relatie met deze kracht, die ergens vandaan komt en die ons voortdurend naar buiten richt,  die de oorzaak is van alle verdriet en pijn van de mensheid. Al onze pogingen om dit te begrijpen, te volgen, te bevredigen, te beheersen, te ontkennen, er iets mee te doen, het te voeden, te negeren, te ontkennen en ons ervan te bevrijden, vormen het complete verhaal van de lijdensweg van alle mensen. Dat wordt bedoeld met 'niet ophouden'. Het gaat over de voortdurende relatie tussen mij en het gevoel dat 'ik iets nodig heb', het gevoel dat 'er iets is dat ik niet heb en mij tevreden kan stellen'. Die kracht is heel reëel en nadrukkelijk aanwezig. Hij kan ons volledig verdoven, kan ons tot van alles en nog wat aanzetten, maar we kunnen ons er niet van bevrijden. Soms is het net of we niets kunnen doen om er niet steeds aan te hoeven toegeven.

We weten, dat herkennen we als onze aandacht erop gevestigd wordt, dat wanneer we  kunnen ophouden met dat voortdurende gezoek, geregel en geploeter en proberen alle touwtjes in handen te houden, proberen om het verhaal toch nog een beetje te laten kloppen, dat alles in orde zal komen. Maar hoe houd je daar nu mee op? Papaji zei: 'stop', Ramana zei: 'houd op!' en Gangaji heeft het ook al over 'ophouden'. Maar hoe kan je hiermee stoppen?

Welnu, er zijn twee mogelijkheden en allebei komen ze uiteindelijk op hetzelfde neer. Eén methode is het tijdelijk opzij zetten van alle spirituele begrippen, je hele spirituele biografie van waar  je nu staat, wat je hebt bereikt, hoe je dat hebt gedaan, wat je weet, wat je niet weet, terzijde schuiven. Zet het allemaal voor een ogenblik uit je gedachten en probeer met heel je hart dat gevoel, die sensatie te voelen waar het nu allemaal om te doen is. De energie van die relatie is een ervaring als elke andere, het is een sensatie in ons lichaam, zoals elk ander gevoel. Wij maken er iets spiritueels van, maar het is niet meer dan een andere, gewone, sensatie. Dat is dus de eerste mogelijkheid: om iets anders te doen, moet ik proberen met heel mijn hart dat gevoel te vinden, waardoor ik mijn hele leven al wordt gedreven en het dan met open ogen tegemoet treden om te zien wat het is. Dat is ophouden. Dat is een mogelijkheid.

Zelf kon ik dat niet. Het drong niet tot mij door, al had ze mij opgedragen om naar de maan te vliegen, alhoewel de instructie in heel duidelijke bewoordingen was gegeven door mijn lerares Gangaji. Ik begreep niet eens wat ze bedoelde en ik was wanhopig, heel erg wanhopig. Ik wist wel dat ik hier een mogelijkheid had die alleen al door de aard ervan en door de manier waarop hij werd gepresenteerd, een allerlaatste kans moest zijn. Het was een soort alles of niets. Er was ook geen sprake van spirituele en religieuze pracht en praal of ellenlange liturgieën en verklaringen. Als dit geschenk, dit onderzoek naar de waarheid, alsnog vals zou blijken te zijn, wanneer zou blijken dat deze gift van het directe onderzoek naar wat waar is een doodlopende weg zou zijn, dan zou alle hoop vervliegen.

Ik kon het echter niet, ik kon niet ophouden. Ik ontdekte dat Ramana Maharshi nog een andere mening had over het ophouden en die kwam ongeveer hier op neer: je stopt op het moment dat je gevonden hebt waarnaar je zoekt. Ramana vertelt ons, dat we gedurende ons hele leven op zoek zijn naar niets anders dan onszelf. Dat hebben we allemaal weleens gehoord, maar Ramana gaat nog een stap verder, of eigenlijk een stapje terug: hij geeft ons niet in overweging naar ons 'ware zelf' te zoeken, of ons 'hoger zelf', of  ons 'God-zelf', ons 'Boeddha-zelf', noch ons 'oneindig stralende zelf', maar slechts te zoeken naar onszelf. Alleen maar de ervaring van zijn die ik ben. Geloof geen woord van alle spirituele onzin over de onmogelijkheid van het zien van jezelf. Zoek je zelf, alsof je voor eerst zoekt, onbevangen en zonder oordeel. Zoek die tegenwoordige ik ben-ervaring die je altijd al was, de altijd onbeweeglijke, nooit veranderende ervaring en kijk wat het is. Kijk ernaar zonder dralen, direct en onbevooroordeeld, kijk ernaar voordat het eerste verhaal erover opduikt, zie het voordat er een volgende spirituele biografie begint.

Ramana zegt ons, dat we dit elke keer als we er de gelegenheid voor hebben, moeten doen, zonder acht te slaan op de onvermijdelijkheid, dat we weer terugvallen in ons oude patroon, in onze oude ideeën en begrippen, onze oude pijn en verouderde verhalen. Houd even overal mee op en zoek naar jezelf. Zoek elke ervaring die opkomt wanneer je het over 'ik' of 'mij' hebt. Als we dat steeds doen wanneer het in ons opkomt, zal de pure ervaring van de voortdurende gewaarwording van onze werkelijke aard alles verhelderen en een eind maken aan de hele voorstelling. Dat zal overigens niet op een manier gebeuren die past in enige spirituele traditie, hoewel we dat wel altijd proberen te doen, ook niet op een voorspelbare of te verwachten wijze en bovendien op geen enkele manier die ons bazelende verstand tot bedaren kan brengen, omdat het verstand per se wil begrijpen wat er gebeurt. Op zeer mysterieuze wijze wordt het mogelijk te zien dat we niet alleen altijd al vrij, levend en oneindig bewustzijn waren, maar bovendien dat er nooit een moment is geweest dat we dat niet hebben geweten. Het onderzoek zelf levert ons niets nieuws op, het bezorgt ons geen nieuw begrip, maar het onthult ons wat hier reeds is. Het openbaart zich als datgene wat we al die tijd hebben gezocht, waardoor het automatisme van de eindeloos behoeftige, hebberige en angstaanjagende ellende van het zoeken naar oplossingen, eindelijk ophoudt.

De persoon in kwestie eindigt het e-mailbericht met de suggestie dat ze nog niet rijp genoeg zou zijn om geraakt te worden door de goedertierenheid die haar wel degelijk roept. Maar voor mij is dit e-mailtje tekenend voor de hoogste vorm van spirituele volwassenheid en rijpheid die je maar kunt indenken. Het is de confrontatie met de herkenning dat 'niets dat ik heb ondernomen mij heeft geholpen. Ik heb het echt geprobeerd, soms dacht ik het gevonden te hebben, maar niets wat ik deed heeft me echt iets gebracht. Nu ben ik bereid alles te proberen'.

Dat is precies wat ik te bieden heb. Het is niet veel. Het komt op jullie aan, zoals je bent. Het gaat over deze uitnodiging, dit aanbod, deze kans om elkaar te ontmoeten en erover te praten; niet over al die spirituele  dingen, niet over 'hoger zelf', 'waarachtig zelf' of 'verlichting', maar over de reële mogelijkheid, die ik mocht ontvangen van Ramana Maharshi en die voor mij waar is gebleken. De mogelijkheid bestaat, dat je welgemeende voornemen om te ontdekken wat je bent, niet alleen het enige is dat nodig is, maar bovendien het enige is dat zal werken. De rest, spiritueel besef, spirituele oefeningen, spirituele of psychologische therapieën is wel bruikbaar, maar daar houdt het ongeveer mee op. Een goede baan hebben is ook bruikbaar, een fijne relatie ook, maar niets van dit alles zal je naar de kern van de zaak leiden. Het enige dat je naar het doel kan leiden, is ontdekken wat het doel precies is. Dat doel ben jij, zoals je bent.

Is er iemand die niet begrijpt wat ik zeg?

Ik denk dat ik niet goed snap wat je bedoelt. 

Waarom denk je dat? Wat denk jij dat ik zeg?

Hoe ik mezelf kan zoeken en vinden en dat kan accepteren en er gelukkig mee kan zijn.

Je betrekt er teveel andere dingen bij. Zoek alleen uit wat je bent, of je er nu gelukkig mee bent of niet. Wees slechts bereid de waarheid te willen zoeken over wat je bent, zonder er al of niet blij mee te zijn; zonder acceptatie of afwijzing, want dat zijn kwalificaties die er niet toe doen. Hier ben je: je kunt je niet van jezelf ontdoen. Ik zeg alleen maar dat je moet uitzoeken wat je bent, zonder enige voorwaarde vooraf. Zoeken naar de waarheid is toch uitsluitend waar alle spirituele energie om draait? Welke waarheid kan er trouwens belangrijker zijn dan de waarheid over wat ik ben? Welke waarheid is eigenlijk meer toegankelijk dan juist de waarheid over wat ik ben?

 Ik ben er zeker van dat we allemaal wel een ervaring hebben met teachings over 'wat ik ben ', denk maar eens aan 'ik ben oneindig, stralend bewustzijn'. Al dat soort teachings hebben ons nooit bevredigd; het zijn slechts verhalen die we gebruiken om onszelf te kwellen of om te trachten die waarheid te worden. Je kunt alleen maar zijn wat hier al is, een verhaal daarover is onmogelijk. Zo'n verhaal komt voort uit de ontdekking van de aard ervan en heeft geen duidelijk bruikbare relatie met de actualiteit van de waarheid. Aangezien het doel van al het spirituele streven is om achter de waarheid te komen en aangezien jijzelf het verschijnsel bent dat de meeste verwantschap heeft met je hart, ook het meest toegankelijk en het meest herkenbaar is, moet je bij jezelf beginnen en ook weer bij jezelf uitkomen. Als je daar begint, kijk dan eens of er nog iets anders nodig is. Het hele verhaal gaat over jou, jouw 'willen-hebben en niet-kunnen-krijgen', jouw geluk, jouw haat, jouw vrede, jouw verdriet, jouw verwarring, jouw liefde, jouw strijd en jouw overwinning. Het gaat alleen maar over jou en het is onze gewoonte altijd alleen maar te kijken naar dingen over onszelf, in plaats van naar 'ik', zijnde de gemeenschappelijke noemer.

Probeer eenvoudig in te zien hoe oprecht en gemakkelijk het eigenlijk is. Het is echt heel eenvoudig, de waarheid is eenvoudig, de waarheid is hier, de waarheid is nooit niet hier. Waarheid is onontkoombaar, waarheid is gemakkelijk. Waarom dus niet alle andere oefeningen en begripsvorming uitgesteld en eerst eens goed uitzoeken waar het allemaal om gaat? Het gaat uitsluitend en alleen maar over jezelf! Zien jullie dat?

Ik denk dat ik je in andere bewoordingen zoiets heb horen zeggen als: 'God maakt geen fouten.'

Ik weet niet of ik dat heb gezegd, maar ik wil het wel op die manier zeggen. (Gelach)

Als je naar jezelf probeert te kijken en zoveel onvolmaaktheid ziet...

Je ziet onvolmaaktheid, omdat je naar je 'ware zelf' zoekt. Ik vraag je niet daarnaar te zoeken. Ik vraag je slechts te zoeken naar je actuele zelf en als dat onvolmaakt is, wil je dat dan weten?

Jawel.

Je moet proberen onderscheid te maken tussen kijken naar wat ik je vraag en naar wat we gewend zijn te beschouwen als onszelf. Zoals wij gewoonlijk over onszelf denken, is eigenlijk het verhaal over onszelf. Hoe subtiel of ingewikkeld, spiritueel of onspiritueel het ook moge zijn, we zijn gewend om te kijken naar het verhaal over onszelf. Maar als ik gewend ben te praten in termen van 'ik ben niet perfect, ik moet volmaakt zijn', wie is het dan die dat eist, als ik dat niet ben? Ik bedoel dat je moet trachten de ware aard van het onderwerp van het verhaal te vinden, zonder acht te slaan op de absolute zekerheid dat je onvolmaakt en onwaardig bent; probeer dat waarnaar je verwijst te ontdekken als je het hebt over 'imperfectie'.

Ik ben nog steeds een beetje verbijsterd.

Dat is okay, perplex staan is het probleem ook niet. Verbijstering, verwarring, het maakt niet uit, het is het probleem niet, echt niet. Het wordt alleen een probleem wanneer perplexiteit of verbijstering iets gaan betekenen. Het wordt namelijk wel een probleem op het moment dat je ervan overtuigd bent dat de verbijstering iets over jou zegt. Je kunt echter dwars door die verbijstering heen prikken en er diegene die verbijsterd is, aantreffen. Waarnaar verwijst het woord 'verbijstering'? Het is toch alleen maar een ervaring, of niet? Het is toch een gevoel? In plaats aandacht te besteden aan het overduidelijke begrip dat dit gevoel verbijstering is, moet je proberen de directe sensatie die wordt aangeduid met het woord 'verbijstering' te voelen. Begrijp je me?

Ik begrijp je wel, maar om het in praktijk te brengen, vind ik een stuk moeilijker.

Eigenlijk is dat makkelijker. Het lijkt moeilijk, maar het is makkelijk. Is die sensatie niet hier? Wat kun je zeggen over de sensatie van het 'moeilijk zijn?' Die is hier en nu, die kun je nu voelen, toch? De spectaculaire toezegging van Ramana komt hierop neer: als je op ieder moment dat je de kans krijgt, gewoon voelt wat nu hier is, is dat het enige dat je kunt doen en ook het enige dat je hoeft te doen. Je hoeft je geen zorgen te maken over het oplossen van verwarring of imperfectie, zelfverloochening of hebzucht; alles wat je, op elk moment dat je de kans krijgt, moet doen, is voelen wat hier is en laat de duivel dan maar voor de rest zorgen.

Dus alleen maar bij dat gevoel blijven, alleen maar waarnemen?

Nee, ik bedoel dat jij het moet voelen. We zijn gewend om waar te nemen, we nemen al die energieën en gevoelens altijd heel nauwkeurig waar. We houden ze ook constant in de gaten en volgen ze om er zeker van te zijn dat ze aan datgene beantwoorden waaraan ze volgens ons moeten voldoen. Dat is echter niet wat ik bedoel. Ik bedoel juist dat je daar nu mee moet stoppen, dat is nu precies wat moet ophouden. Niet voor eeuwig, want je kunt het later altijd nog doen. Wanneer het echter in je opkomt, neem het dan niet alleen waar, maar voel het ook, laat je er maar gewoon in wegzinken, maak er je eigen meditatieruimte van. De belofte van Ramana is dat dit het enige is, dat je hoeft te doen en dan zal die uitgestrektheid van jouw weten, de onvoorwaardelijke liefde die jij bent, zich tamelijk onverwacht en zonder enige aannemelijke verklaring aan je openbaren en zoals altijd alles volledig toedekken. Wanneer je 't het minst verwacht, zal het over je neerdalen.

Overigens is dit geen manier om verlichting te verkrijgen. Je kunt niet verlicht worden en dat is de eenvoudige waarheid. Er is nog nooit iemand verlicht geworden. Je bent nu eenmaal levend, vrij en eeuwige liefde en je weet het. Je weet alleen niet dat je het weet omdat de gewoonten van het verstand eraan gewend zijn dat je denkt te weten wat weten betekent, net zoals we denken te weten wat verwarring, verbijstering , verlangen of haat is. De methode van Ramana is heel erg praktisch: wanneer je eraan denkt, moet je jezelf zoeken. Ontmoet wat hier ook is, verblijf in wat er ook maar opkomt, alsof je in je meditatieruimte bent, steeds weer wanneer het in je opkomt. Je kunt het niet verkeerd doen.

Zei je straks niet dat je gewoon bij de sensatie moet blijven?

Ik zei dat je de sensatie moet voelen.

Ben jij een sensatie? Wanneer ik alleen maar sensatie ben, mediteer ik daarop en dan komen er allerlei dingen naar boven. Als ik er dan niets mee doe, gaat hij weer weg en komt er weer iets anders op, en dat verdiept zich voortdurend, totdat het zich plotseling opent en alles is. Bedoel je dat?

Dat is wat ik bedoel. Deze zoektocht begint in het verstand. Op de een of andere manier komt het in de geest op dat 'alles waarnaar ik al die tijd heb zitten kijken, spiritueel is en niet materieel'. God weet hoe die gedachte opkomt, maar het gebeurt gewoon. Daarna probeert het verstand van zichzelf af te komen, omdat we ooit hebben gelezen of gehoord dat we onwerkelijk zijn. We weten echter helemaal niet wat onwerkelijk is. We hebben gelezen en gehoord dat het ego het probleem vormt, dat het egogevoel dat is waar we vanaf moeten zien te komen. Het egogevoel is een opwelling van energie die voelt als behoefte, gebrek, mislukking en willen. Het resultaat is echter dat wanneer het verstand uiteindelijk wordt bedrogen of overgehaald wordt om zijn eigen bron te zoeken, het opgaat in die uitgestrekte, onbegrijpelijke realiteit die de bron is van alles. Of het verstand het nu wel of niet in de gaten heeft, het wordt in ieder geval volledig van die realiteit doordrongen en daardoor zullen de gedachtekronkels over medelijden, oude gewoonten en diepe geconditioneerdheid tegelijkertijd ontward worden; na verloop van tijd zal het verstand beter, losser en rustiger worden.

Bedoel je dat als je daarna het eten gaat klaarmaken je dan een beetje van die sensatie blijft vasthouden?

Dat is toch jouw ervaring?

Ik word er nog steeds door in beslag genomen.

Ervaar jij dan niet, dat die dwangmatige betrokkenheid, die voorwaardelijke ellende die jou sinds dat wij elkaar voor het eerst hebben ontmoet, zo dwarszit, geleidelijk wat losser en zachter is geworden? Mijn God, alles aan jou is voorwaardelijk! Al die voorwaarden zullen je deel blijven tot je laatste adem.

Een klein beetje maar.

Denk jij dat? Misschien vanuit jouw standpunt, maar vanuit het mijne niet.

Nou, dank je. Dat geeft me vertrouwen.

Ja, er is zelfs sprake van groot vertrouwen en dat vertrouwen is ook een geschenk. Dat vertrouwen komt op dezelfde manier naar boven als ons weten, dat blijkt wel in de praktijk. Er zijn geen dogma's verbonden aan wat Ramana ons vertelt; het is geen gecompliceerde, metafysische verklaring of iets dat ons rust en vrede en gemak zal geven. Het bewijs wordt geleverd door de praktijk en het allermooiste is wel, dat het voor iedereen geldt. Er is niemand op de hele wereld die niet in staat is om voor een ogenblik zijn blik naar binnen te richten teneinde zijn 'ik ben'-ervaring te zoeken.

Meestal ben ik bezig met moeten leven.

Is dat een probleem? Wat wil je anders met je tijd doen?

Ik houd er niet van om steeds allerlei beslissingen te moeten nemen.

Dit onderzoek kent geen einde. Ook alles dat je tegenstaat, is welkom. Niet de voorwaarden eromheen en zelfs niet de verplichtingen. Soms komen er verplichte dingen op mijn pad die ik ook niet leuk vind om te doen. Dat is het niet, maar wanneer je ervaart dat je het niet leuk vindt, beleef die ervaring van het niet leuk vinden dan ook. Kijk dan eens of er iets is veranderd ten opzichte van al het andere dat je hebt aangetroffen op momenten dat je naar binnen gericht bent. Kijk eens of er een bodem is.

Als je dat kan en het gaat voorbij...

Alles gaat voorbij.

Bedoel je dat dan?

Ja, alles gaat voorbij, of je erin duikt of niet. Je kan het oproepen en een tijdje vasthouden en meestal doen we dat ook; dat doen ook met onze ergernissen. We hebben eigenlijk niet zoveel ervaring met het vasthouden van openhartigheid en vreugde, hoewel we dat vertwijfeld proberen. We zijn veel vaker bezig met het vasthouden van ergernis en onbevredigde gevoelens, we proberen voortdurend in die gevoelens te blijven zitten. Dat moet je inzien. Of eigenlijk moet je het niet inzien, maar het zou wel handig zijn als je dat eens probeerde. Probeer je in die ervaring te laten vallen, dat is het enige wat nodig is en bepaal dan zelf of het verstand die gedachten al of niet in stand houdt, probeer eens te zien of het waar is, of niet, dat het verstand wanhopig probeert altijd maar weer aan ergernis, ellende en verdriet vast te houden.

De wereld is er vol mee en we zullen er toch mee moeten leren leven. Gewoon doorgaan met ademhalen en je belastingen op tijd betalen.

In ieder geval is dat het probleem niet.

Dus jij vindt het bijvoorbeeld niet erg als mensen worden gebombardeerd?

Nee, dat is het probleem niet. De bijkomende wanhopige en angstige gevoelens worden als  probleem waargenomen. Als alles gewoon zou gebeuren zonder dat rotgevoel, zou het geen probleem zijn. Het negatieve gevoel is het probleem. Ik zeg je dat je direct moet uitzoeken wat dat vervelende gevoel is. Je hoeft niet op te houden met eten of rekeningen uitschrijven of met naar je werk gaan. Als er iets is waarbij je zo'n vervelend gevoel krijgt, moet je in plaats van wat je voorheen gewend was (ontkennen, uit de weg gaan,  beheersen, of wegwuiven), onmiddellijk proberen uit te zoeken wat het is. Duik erin, laat het je pakken. Ga in dat ellendige gevoel zitten alsof je in je meditatieruimte zit en kijk dan waar op dat moment behoefte aan is.

Het is allemaal verstandelijk oordeel over wat we hebben gedaan.

Zelfs oordeel vormt het probleem niet, wat maakt het uit, wie geeft daarom? Daar gaat deze hele show, dit menselijk melodrama, waarop we allemaal zo verzot zijn, precies over: het gaat over wij en zij, de goeden en de kwaden. Het is uitsluitend en alleen oordeel, dat is wat ons verstand doet: het oordeelt en het kiest. In principe zegt ons verstand voortdurend: dit is goed en dat is slecht, dat is een fijn gevoel en dat is een waardeloos gevoel, ik wil dit en ik wil dat niet. We kunnen het nog veel ingewikkelder maken, maar in de kern van de zaak komt het daarop neer: ik voel me fijn als ik een leuk mens ben en ik voel me rot als ik slecht ben.

Dus het gaat eigenlijk slechts om al die verzinsels en we hoeven ons er geen zorgen om te maken?

We hoeven helemaal niets te doen. Wat we kunnen doen, is direct uitzoeken welke dingen het zijn die ons steeds hebben gedreven. We kunnen proberen uit te vinden wat het is, dat zich hier niet welkom voelt. Voordat we die gevoelens om zeep helpen, moeten we ze tegemoet  treden, omdat we dan pas kunnen onderzoeken wat ze zijn. We hoeven geen heiligen te worden. God verhoede dat alsjeblieft en we hoeven er ook niet op te letten ons nooit meer door het verhaal in beslag te laten nemen. Wanneer het vervelende gevoel opnieuw de kop opsteekt, voor de tiende keer, de honderdste of de duizendste maal, zeg dan tegen jezelf: “Ho, wacht even! Dit is weer zo'n rotgevoel. Eens even kijken wat het is.” Dat is alles wat van je gevraagd wordt, dat is de enige vereiste, dat is het enige dat echt werkt. Het slechte gevoel doet eigenlijk het werk, je moet gewoon in dat gevoel gaan zitten.

Ik geloof niet, dat ik het begrijp.

Jawel hoor, je snapt het best, je begrijpt het verhaal dat ik je vertel als zodanig misschien niet, maar je snapt wel wat ik je vraag te doen en dat is het enige dat ertoe doet. Okay? Ik begrijp het verhaal dat ik je erover vertel niet, dat is namelijk de onbegrijpelijke en spectaculaire schoonheid ervan. Je hoeft het niet te begrijpen. Je hoeft het alleen maar te doen en alles zal goed komen. Je hoeft zelfs niet te weten wat je doet.

****

Het is wel heel toevallig dat dit aan de orde komt, want gisteravond, toen ik probeerde in slaap te komen, begonnen mijn gedachten te malen over een probleem: ik besefte dat ik ongerust en bang was. Het kwam steeds weer in mijn gedachten op en het gevoel bleef, het was alsof ik op zoek was naar een oplossing voor iets, maar het hield niet op.

Ik denk dat je naar de ongerustheid en angst keek.

Nou ja, het is op dat moment wel prominent in mijn bewustzijn aanwezig, toch?

Dat is jouw uitleg. 'Dit is ongerustheid en angst, dit voelt heel verschrikkelijk, het is echt vervelend, want het is zorgelijk en angstig. Als je dat nu eens vergeet; vergeet de angst en de ongerustheid...

Ja, maar mijn gedachten laten me steeds alle details ervan zien.

Dat maakt niet uit, let er niet op.

Dat kan ik niet.

Dat kan je wel.

Op dat moment lijkt het wel of ik het verstand zelf ben.

Dat ben je ook, dat is helemaal niet zo ver bezijden de waarheid, want het kwam bij jou op, in jouw gedachten, als jouw verstand dat jou zei de waarheid te zoeken. We hebben natuurlijk allemaal wel een paar belangrijke kwesties die te maken hebben met het zoeken van de waarheid en ze hebben stuk voor stuk te maken met de kracht van onze conditionering. Het ligt besloten in onze natuur om voortdurend te weten wat het is: het is ongerustheid en angst. Het is een vicieuze cirkel waarin we terechtkomen: het gaat over angst en ongerustheid en we proberen uit te zoeken wat het is, zodat het weggaat, ja? Het komt echter terug, het gaat niet weg, het is er nog steeds. Dat hele draaiboek doet niets anders dan het van je gescheiden houden, het is een ware kwelling voor je. Het komt voortdurend in je gedachten omhoog en het is alleen daarom al nuttig uit te zoeken hoe het precies zit, dat is namelijk wat je nodig hebt. Dat lukt je best, ik beloof het je. De volgende keer dat je wakker ligt en gekweld wordt door angst en verontrusting, herinner jij je dit gesprek en dan schiet je te binnen dat wat je doet niets te maken heeft met proberen ergens vanaf te komen omdat het toch niet helpt. Wat blijft, beklijft; wat voorbij gaat, verdwijnt. Jij bezit voldoende levenservaring om te weten, dat je er nu eenmaal niets aan kunt doen. Eigenlijk onderzoek je dit niet om er vanaf te komen, je onderzoekt dit in een poging de belachelijke bewering te staven dat jouw zekerheid over wat je voelt angst en ongerustheid is en daarom slecht, maar feitelijk is dat verkeerd.

Het voelt slecht.

Je kijkt of de belachelijke bewering van wat jij een 'slecht gevoel' noemt, geen slecht gevoel is en de enige manier om die bewering te staven is het werkelijk te voelen.

Het voelt als een heel sterke energie.

Dat klopt. Er wordt een beroep op je gedaan je met open ogen te laten terugvallen in die energie om te kijken wat het is. Zoek waar het ophoudt, kijk eens of je kunt ontdekken waar het vandaan komt, terwijl je voor dat moment even vergeet dat het een 'slecht gevoel' is. Slechte gevoelens zijn ook gevoelens, net als alle andere.

Waar ik soms een beetje gek van word, is dat ik het altijd maar eventjes kan volhouden, waarna het verstand me er weer aan herinnert.

Dat geeft helemaal niet; dat is geen probleem. Dat gaat na verloop van tijd wel over. Er is steeds opnieuw vastberadenheid nodig om de waarheid over wat er gebeurt, de werkelijkheid, te willen vinden. Alle uitvluchten die het verstand verzint ('ah, wacht even, nee, maar, alhoewel' enzovoort), komen voort uit puur automatisme en je kunt er weinig of niets tegen doen, behalve dan wat hier zojuist is gezegd. Ga door met het zoeken naar de waarheid over de werkelijkheid, ondanks je verstand...

Dat komt bijna neer op het laten voortduren van de negativiteit.

Ja, en dat is ook precies wat ik zeg.

Waarom zou ik die situatie willen laten voortbestaan?

Vertel jij het maar, jij doet het!

Meestal proberen we onszelf af te leiden.

Hetgeen ongeveer hetzelfde is als het laten voortduren, toch?

Op dit moment lijkt het er meer op dat het vermindert.

Dat is echter niet het geval, omdat het weer terugkomt en opnieuw gaat zeuren. Onze meningen over de energie die ons voortdrijft zijn er eenvoudigweg interpretaties van, maar welke uitleg we ook geven aan wat is, is verkeerd, het is slechts een theorie. Zelfs het gegeven van een slecht gevoel is slechts een theorie, een interpretatie. De verstandelijke interpretatie van de energie die ons drijft, is dat 'het iets wil hebben, wat het niet heeft'. Dat is de verstandelijke verklaring en als we niet oppassen heeft het ons zelf nodig en worden we erdoor verzwolgen. Deze manier van interpretatie door het verstand is de oorzaak voor het verwrongen raken in een wirwar van eindeloze constructies en voorwaarden, iedere keer als een dergelijke energie, die de eigenlijke levenskracht is, zich aandient. Het is niet wat we denken.

Die oude, goedgeoliede automatismen die het verstand heeft ontwikkeld teneinde zich te beschermen tegen alles dat kan worden geïnterpreteerd als een bedreiging, vormen het probleem ook niet. Ze zullen blijven optreden, totdat ze dat niet meer doen. Niets dat we hebben ondernomen om ze te laten stoppen, heeft geholpen. Therapieën, spirituele lessen en oefeningen, materiële benaderingen, inwijdingen, niets heeft geholpen om ze te laten ophouden. Daarom getuigt het van pure intelligentie wanneer je alle pogingen om ze een halt toe te roepen, opgeeft en daarvoor in de plaats direct onderzoekt waar ze over gaan. Je zult er keer op keer door in beslag worden genomen, maar de spectaculaire belofte van Ramana luidt dat juist dat niets uitmaakt. De arbeid bestaat slechts uit het aanvaarden van alles wat is. Alles wat je op de momenten dat het in je opkomt hoeft te doen, is als een kind voelen wat er gebeurt.

Het is belangrijk dat je dit op een kinderlijke manier doet. Jezus zei dat het hemelse koninkrijk niet kan worden binnengegaan, tenzij we allemaal kinderen worden. Wij denken dat hij sprak over kleine kinderen, volledig onschuldig, fris en openhartig, maar dat bedoelde Hij niet. Hij had het over de onschuld van de jeugd; de onschuld die geen weet heeft van 'als je dit doet, werkt het niet'. Hij had het over de onschuld die niet weet dat het subject zichzelf niet kan zien als object, zoals wij allemaal als ontwikkelde spirituele types wel weten. Dat is wat wordt verlangd; alles wat je weet moet je opzij zetten. Alle met moeite verkregen kennis, intuïtie en inzichten moet je opzij zetten en dan met onvoorwaardelijke, kinderlijke onschuld uitzoeken wat hier is: 'wat ergert mij, wat is dat eigenlijk?' Je zult er moe van worden of het zal je gaan vervelen en dan ga je iets anders doen. Nou en? Het komt toch weer bij je terug  en keer op keer zul je je het herinneren.

Ik ben me ervan bewust dat dit een bittere pil is, echt waar. Op het eerste gezicht lijkt het zo eenvoudig, maar later blijkt het veel moeilijker en bovendien moet je dan ook nog alles dat je gedurende je hele leven met veel pijn en moeite aan kennis hebt vergaard, de rug toekeren. Alles wat je hebt geleerd en eigen gemaakt en deel uitmaakt van je leven, moet je opzij zetten en dat is werkelijk een heel bittere pil.

****

John, dit is allemaal nieuw voor mij. Ik heb me de afgelopen week voorgenomen overal in te duiken. Ik ben me er enorm van bewust wat ik de afgelopen jaren allemaal heb gedaan om maar vooral niet met mijn gevoel bezig te hoeven zijn. Ik weet ook dat ik nog steeds allerlei barrières opwerp als er iets naar boven komt, meestal gaat het dan over schema's. Ik neem mezelf op dat moment dan voor het niet te doen, omdat ik het te druk heb en er nog zoveel gedaan moet worden. Ik heb zo'n idee dat het ergens induiken veel tijd vergt en dat het geen eenvoudig proces is, zeker door wat ik er zoal over heb gehoord. Ik heb gemerkt dat hoe dieper ik ga,hoe meer  er sprake is van al die verschillende niveaus en dat ik meestal eindig met het gevoel dat ik het weer uitstel.

Vergeet het allemaal, vergeet die niveaus en vergeet het dieper gaan. Dat zijn onvolmaakte en verwarrende pogingen om over iets te praten dat eigenlijk absoluut onbespreekbaar is.

Ik vind het moeilijk als ik iemand hoor zeggen: 'op deze manier zou je het zus en zo moeten ervaren.'

Schenk geen aandacht aan mensen die jou vertellen hoe jij iets moet ervaren. Jij bent toch hier, is het niet?  Ben je hier of niet?

Ja.

Wat is er nu makkelijker dan kijken en zien wat je bent, daar is helemaal geen tijd voor nodig.

Als je maar voor eventjes je aandacht erbij...

 Nu. Altijd nu. Nu is altijd hier, altijd. Er is geen tijd die niet nu is.

Daar laat ik even mijn gedachten over gaan.

Het enige wat van je gevraagd wordt, is dat je nu voelt hoe het is om jezelf te zijn, voordat er verhalen over opkomen, voordat er een mening over ontstaat. Voel gewoon hoe het is om jezelf te zijn, nu. Op die manier wordt het verhaal over het uitstel verlicht en onthuld, omdat het nu altijd hier is. Geef geen aandacht aan wat er door wie ook is gezegd over wat jij moet voelen en ook niet aan wat jouw interpretaties zijn van datgene wat tegen je gezegd is. Jij wilt de waarheid weten. Je wilt niet weten dat de waarheid is zoals iemand anders zegt, of wat John Sherman zegt of God. Je wilt de waarheid weten en die waarheid is hier, nu, altijd.

Dankjewel.

Jij ook bedankt.

****

Hallo, John. Als je iets verschrikkelijks in je omgeving waarneemt, is er dan sprake van opluchting als je je realiseert dat het slechts een denkbeeld is?

Voel jij je dan opgelucht?

Als ik mezelf daarvan kan overtuigen, wel.

Ik denk dat jezelf ergens van overtuigen, nooit een gevoel van opluchting geeft. Heb je in al die tijd dat wij elkaar nu kennen nooit een gevoel van opluchting gehad? Is er nooit enig moment geweest dat je werd overvallen door een spontaan gevoel van opluchting? Zeg eens eerlijk.

Heb ik nooit een gevoel van opluchting gehad? Oh jawel, dat heb ik bijvoorbeeld altijd wanneer mijn aandacht verschuift naar schoonheid en werkelijkheid.

Als je opluchting opzettelijk zoekt, zal het je ook weer ontsnappen. Opluchting en verademing komen en gaan. Ik heb gezien hoe jij werd overweldigd door wat ik opluchting zou willen noemen. Misschien was het wel veel te groot voor jou om het met zo'n eenvoudige term aan te duiden, maar ik heb het zien gebeuren. Al die ervaringen van opluchting, van verademing en zelfs vrede, komen en gaan. De neiging van het verstand om zich eraan vast te klampen en te wensen dat ze blijvend zijn, is gewoon een neiging van het verstand. Dat heeft niets met jou te maken. Ik zeg je dat je die gevoelservaring die jij zo graag wenst (en wij allemaal, trouwens) nu wilt hebben, op dit moment. Dat is precies wat blijkt bij het onderzoek, dat is precies datgene wat je ziet als je kijkt.

Als ik mezelf aan de krant laat denken, dan is dat wat ik ben...

Dat doe je omdat je het leuk vindt. Het is leuk om Bush en die hele bende eromheen te haten.

Denk je dat als je iets doet, dat het dan leuk moet zijn, dat je het echt moet willen?

Als je iets doet, wil je dat doen. Dat is waar.

Tjonge, ik heb nog veel te doen.

Je bent in de war met wie je bent. Wanneer ik zeg 'als je iets doet, is dat wat je wilt doen', dan heb ik het tegen jou als dat gekke verstand dat ervan houdt de krant te lezen, zich erover op te winden en te wensen dat alles anders was, maar dat is prima, niemand krijgt daar iets van. Het is allemaal maar een spelletje, het is gewoon weer een verhaal.

Dat is een hele opluchting, het is alleen maar een verhaal, een denkbeeld.

Ja, dat is het toch?

Het lijkt er in ieder geval op.

Geef het op. Het is tijd, geef het op, de hele show is prima.

Er zijn toch altijd dingen die je moet doen?

Als je op die manier hierheen komt, is dat ongeveer hetzelfde verhaal: 'ik snap het niet, ik begrijp er niets van. Kijk, kijk nou eens wat ik doe, ik lees de krant, ik heb een hekel aan mensen, ik doe dit, ik doe dat.'

Ik lees hem maar een keer per week.

Veel plezier ermee. Dat is alles.

Ik kom hier voor het herinneren.

Jazeker, ik weet wel dat je met de allerbeste bedoelingen hier bent.

Jij zegt dus eigenlijk dat je jouw aanwezigheid voelt en dat het leven om je heen gewoon doorgaat. Mensen hebben een hekel aan anderen, vermoorden elkaar en doen allerlei slechte dingen.

Met dien verstande dat alles niet in de wereld om jou heen gebeurt, maar binnenin jezelf, zoals je bent en het is heel belangrijk dat te beseffen. Ik vind het vervelend te moeten zeggen, want hierdoor krijgt alles een beetje vreemde smaak, maar alles dat nu gebeurt, op dit moment, hier in deze wereld, alles dat voorvalt, iedere gedachte die je hebt, elke actie die je onderneemt, elk moment van je gedragingen is het resultaat van voorbije actie. Tegen de tijd dat je beseft wat je doet, is het al gebeurd. Tegen de tijd dat je merkt dat er een gedachte in je opkomt, is het al gebeurd. Hetzelfde geldt voor de hele wereld. Er kan helemaal niets worden gedaan tegen alles wat zich in het hier en nu manifesteert. Het is absoluut en ontegenzeggelijk de uitkomst en het gevolg van voorbije actie. Het enige dat je zou kunnen doen om bij het verhaal over jou betrokken te raken, of bij het verhaal over de verschrikkingen van de wereld, of het verhaal van de fundamentele onveiligheid van het bestaan, is iets ondernemen waardoor je erin verstrikt raakt en zodoende nog meer ellende voor de toekomst veroorzaakt. Het is niet zo dat jouw handelingen en betrokkenheid geen effect hebben, ze hebben alleen geen invloed op wat er op dit moment gebeurt, dat heb je namelijk al gedaan. De enige mogelijkheid die je hebt, is stoppen met alles wat je doet, met alles wat niet te maken heeft met je gedrag en wat is voorbestemd als gevolg van dingen die jij of een ander in het verleden heeft gedaan. Het enige dat moet worden gedaan voor het welzijn van de mensheid, voor het welzijn van alle levende wezens is ophouden met proberen alles te regelen in het nu. De enige manier om dat voor elkaar te krijgen, is zoeken naar de waarheid over wat je bent, de waarheid over wat hier is vinden en de inhoud van het verhaal over wat er allemaal gebeurt, te negeren. Snap je dit?

Negeren?

Met 'negeren' bedoel ik dat je er niet bij betrokken moet raken. Eis het niet op, probeer niet om het voor elkaar te krijgen, te regelen. Met 'negeren' bedoel ik ook niet dat je het moet ontkennen, of de rug moet toekeren, integendeel zelfs. Ik bedoel ermee dat je geen aandacht moet schenken aan de inhoud van je gedachte over wat er gebeurt en jezelf moet toestaan om volledig en zonder weerstand te voelen wat er gebeurt. Inderdaad, deze wereld, jouw leven, het gedrag van dit personage, deze persoonlijkheid zal sowieso altijd blijven doorgaan, met of zonder je betrokkenheid. Als je echter stopt met allerlei op de toekomst gerichte acties, zul je geen moeilijkheden meer teweegbrengen voor deze persoonlijkheid of voor de mensen in je directe toekomstige omgeving. De persoonlijkheid die niet langer gekweld wordt door jouw betrokkenheid, zal zachter worden, de knopen zullen langzaam maar zeker worden ontward en de gedragingen zullen aangenamer worden.

Ik ben er zeker van dat iedereen hier wel de ervaring kent dat je de krant leest en aan alles wat je ziet en leest een hekel krijgt. Een paar weken geleden moest ik gewoon stoppen met lezen, omdat ik er gek van werd.

Als je er gek van wordt, stop dan.

Een paar nachten geleden had ik een droom. Ik heb twee zoontjes en ik droomde dat alle vooruitstrevende mensen net  als in de Holocaust werden weggevoerd en ik moest even bij mijn jongens gaan kijken. De volgende dag dacht ik dat het beter zou zijn er niet meer over te lezen en het allemaal te negeren. (Ik begrijp nu trouwens ook wat je bedoelt met: 'laat je er niet door beïnvloeden'.) Ik zei tegen mezelf er niet zo over door te gaan, haat schept haat en ik dacht: hoe staat het eigenlijk met de liefde? Wat zou er gebeuren als we opnieuw zouden beginnen, maar dan alleen met liefde, wat als we ons niet zo zouden laten opwinden door Saddam, Mugabe, Verdonk of Wilders. Wat zou er gebeuren als we opnieuw zouden beginnen met te zeggen: 'zo wil ik voortaan leven'. Wat zou er gebeuren als we ons er allemaal niet meer bij zouden laten betrekken, wat zou er dan als eerste omvallen, de liefde of de haat? Ik heb het gevoel dat ik deel wil uitmaken van de liefde.

Ik zeg je dat er niets anders is dan liefde, overal is liefde. Alles is in essentie pure en onvoorwaardelijke liefde. Er zijn veel verhalen vol met haat en gruwelijkheden, verhalen die door menselijk gedrag in de wereld manifest worden, maar zelfs die verhalen bestaan in essentie in hun kern uitsluitend uit onvoorwaardelijke liefde. Ik ben nog nooit iemand tegengekomen die liefde doet. Hoe kan je liefhebben? Jezus zei: 'heb uw naaste lief gelijk u zelve.' Kan jij dat? Wat is dat voor liefde, die gedaan kan worden door de menselijke geest? Wat is dat? Ik zeg je dat je liefde bent en ik zeg je ook dat wanneer jij in staat bent waarlijk en onbevangen, als een onschuldig kind op zoek te gaan naar de waarheid over wat je bent, je zult ontdekken wat de waarheid is over alles.

Liefde en haat bestaan niet; er zijn geen vijanden of vrienden, er is slechts liefde, alleen maar liefde. Wat heb jij er eigenlijk aan dat ik jou dit vertel? Wat heb ik er eigenlijk aan dat ik jou dit vertel? Liefde, ja, en een nieuwe start, jazeker. Wat zouden we eraan hebben, en wie zou dat moeten doen?

Dus we doen helemaal niets? Vraag je dat?

Als je niets kunt doen, doe dat dan alsjeblieft. Als je dat niet kunt, zoek dan eens uit wie het is die niets kan doen. Zie je niet dat er gedurende de hele menselijke geschiedenis ellende is voorgevallen? De hele bloeddoordrenkte geschiedenis van onze soort bestaat uit ellende, haat, vernietiging, moord, verkrachting en uitbuiting. Gedurende onze hele geschiedenis zijn er allerlei ideeën geopperd over wat we eraan zouden kunnen doen. De waarheid zal ervoor zorg dragen. Als we eenmaal zover zijn dat we niet meer op agressieve wijze proberen ons eigen verhaal in stand te houden, zodat we ook niet meer zo agressief proberen alles te beheersen, komt alles goed. Dat is echt onze enige hoop en dat weten we vanuit onze geschiedenis, cyclus na cyclus, generatie na generatie na generatie: nieuwe ideeën, nieuwe filosofieën en nieuwe politieke systemen: 'we moesten dit voor elkaar krijgen en zouden dat wel even regelen, wij hebben gelijk, zij hebben het bij het verkeerde eind.' Ieder menselijk wezen op deze aardkloot met inbegrip van Saddam Hoessein, Rita Verdonk, Geert Wilders en de hele bende, niemand uitgezonderd, doet wat hem of haar goeddunkt. Wij worden allemaal gedreven door de gedachte dat we het gelijk aan onze kant hebben. Laten we daar nu eens mee ophouden. Laten we nu eens proberen te zoeken naar de waarheid. Dat is wat alle waarlijk groten der aarde ons hebben willen zeggen: het enige tegengif heet 'waarheid'. Laten we nu eens gewoon doen wat zij hebben gezegd, al was het maar om eens iets nieuws te proberen.

Dat betekent niet dat we moeten stoppen met politieke en sociale betrokkenheid. Het betekent in feite helemaal niets. Al dat soort aardse zaken is volstrekt onbelangrijk voor onze innerlijke roep om de waarheidsvinding. De waarheid is makkelijk, de waarheid is hier, bewegingloos, geduldig, liefdevol zonder enige voorwaarde.

Ik ben erg blij dat ik jullie hier allemaal heb mogen ontmoeten. Je kent nu de waarheid, niet die van voorheen, want voorheen kent geen waarheid, de waarheid is altijd nu.

Dank jullie wel voor deze bijeenkomst en voor jullie tijd en aandacht. Mogen alle wezens zichzelf leren kennen, niet dat ze liefde zijn, niet dat zij gelijk hebben, niet oprecht zijn of ontwaakt, doch uitsluitend en alleen maar zichzelf, zoals ze zijn. Houd het simpel.

© 2008 John Sherman. Alle rechten voorbehouden.

Vertaling uit het Amerikaans door Jan P. Smith, Zoetermeer, Nederland

Terug