Zelfonderzoek Werkt Als Een Medicijn

Uittreksel van een middag met John Sherman in Westlake Village, Californië op 24 september 2006.

Het komt me voor dat, hoe langer ik deze speciale rol vervul, des te minder ik eigenlijk hoef te doen. Ik spreek al heel lang over een dit soort onderwerpen en misschien heb ik sommigen van jullie daarmee ook geholpen, maar de laatste paar maanden beschouw ik mijn rol meer als die van een dienaar van de leringen over zelfonderzoek, zoals die door Ramana Maharshi zijn gegeven. Inmiddels ben ik gaan inzien dat ik eigenlijk maar weinig te bieden heb en dat het bovendien nog eenvoudig is om te doen ook. Mijn enige doel, mijn vurigste wens, mijn absolute intentie komt neer op slechts een ding: jullie allemaal overhalen om het zelfonderzoek ter hand te nemen zoals Ramana Maharshi dat ooit ontwikkelde. Dat is de enige reden waarom ik hier ben.

Ik probeer jullie er niet van te overtuigen dat je oneindig bewustzijn bent, ik ben hier niet gekomen om je verlichting of zelfverwerkelijking te bieden. Je hoeft van mij ook geen oplossing voor je problemen te verwachten, ik ben hier ook niet gekomen om groot spiritueel inzicht en diep begrip in jullie aan te wakkeren. Er zijn wel een paar inzichten die nuttig zouden kunnen zijn, maar zelfs die zijn eigenlijk van weinig belang. Probeer alleen maar bezig te zijn met de waarheidsvinding over wat je bent. Ik laat het oproepen van inzichten en dieper begrip, het overstijgen van het ego, het oplossen van allerlei levensvraagstukken, alsmede het activeren van verlichting of zelfverwerkelijking graag aan anderen over. Zij zijn vast en zeker beter gekwalificeerd dan ik.

Ik wil jullie slechts zover proberen te krijgen, dat je de aanwijzingen van Ramana ter harte neemt. De afgelopen jaren is me steeds duidelijker geworden, hoe weinig ik eigenlijk wil bereiken in deze rol, want ik weet uit eigen ervaring dat alles in orde komt als je de methode van zelfonderzoek van Ramana maar volgt, die uitsluitend bestaat uit het zoeken van de ervaring van de werkelijkheid die je bent.

Zoals ik al zei kan een enkel inzicht nuttig zijn, als het je tenminste aanzet tot het doen van dat zelfonderzoek en je zodoende een stevige basis geeft. Het eerste inzicht is in ieder geval goed om te krijgen, want het betreft een van de diepere inzichten van Boeddha zelf: het menselijk leven bestaat uit lijden, het menselijke leven is wat dat betreft zwaar waardeloos. Leven is voor een mens over het algemeen erg onbevredigend. Het verdriet dat je weleens in een soapserie ziet, of het klassieke verdriet in spirituele cursussen, lijkt er in de verste verten niet op. De zorgen waarover ik het heb, zijn te vinden in ons alledaagse geploeter.

In de spreektaal van Boeddha wordt het aangeduid met 'duhka', wat zich een beetje laat vergelijken met een wiel, waarvan de as iets uit het middelpunt staat, zo'n wiel hobbelt zeer oncomfortabel. Het leven klopt niet helemaal en het is niet precies zoals het zou moeten zijn en in dat opzicht heeft het leven veel weg van zo'n hobbelend wiel. Als gevolg van het verkeerde geloof dat wij over onszelf hebben, kunnen we ervaringen oproepen van immens grote tragedies, van brandend verlangen, van blinde hoop en vurige wensen, van tegenslag, mislukking en wat dies meer zij. Als we dat echter ten volle beseffen, blijken we ook in staat eclatante ervaringen op te roepen van bevrediging en vervulling, van verlichting en verwerkelijking. Uiteindelijk komt de ervaring van het menselijk leven gewoon neer op een ritje in een ossenwagen met excentrische wielen. Het is in ieder geval niet helemaal zoals het zou moeten zijn. Het heeft er ook alle schijn van dat er meer moet zijn, meer heerlijke levensvreugde, meer gemak in de ervaring van alledag, maar zo is het niet. Ons leven lijkt in werkelijkheid nog het meest op een niet vervulde belofte.

Dit is de een van de eerste nobele waarheden van het boeddhisme. Ongeacht of je slaapt of waakt, heeft dit inzicht, dat door ons vaak over het hoofd wordt gezien (zelfs door zeer spirituele mensen, die de vier waarheden van het boeddhisme volledig begrijpen en precies weten hoe het zit met het lijden en het eind aan het lijden), te maken met een van de karaktertrekken van de mens. Zo zit het leven nu eenmaal in elkaar. Er is ook geen oplossing voor en dat is precies waarom we het over het hoofd zien. Omdat we dat inzicht missen, denken we dat onze spirituele bedoelingen gericht moeten zijn op het vinden van een oplossing voor dat ontevreden gevoel over ons leven. Zo'n oplossing bestaat echter in het geheel niet. Wanneer we op enig moment plotseling gezegend zouden worden met een tijdelijk gevoel van opperste helderheid en gelukzaligheid, waardoor die ontevredenheid wegebt, zeggen we tegen onszelf: 'dit moet het zijn, dit is precies waarnaar ik al zolang op zoek ben!' Zo'n gevoel beklijft echter nooit lang en vervaagt na verloop van tijd weer en dus gaan we opnieuw op zoek naar een dergelijk euforische ervaring. Op die manier veroordelen we onszelf tot een eindeloze spirituele queeste om maar vooral het verloren gevoel van gelukzaligheid terug te vinden en ons eraan vast te klampen, in de ijdele hoop dat het dit keer van blijvende aard zal zijn en niet opnieuw zal vervagen. Dit proces ligt geheel ten grondslag aan het grote gevoel van ontevredenheid dat ons dagelijks leven zo kenmerkt. De excentriciteit van het wiel staat model voor de vergankelijkheid van alles en in het bijzonder voor de vergankelijkheid van onszelf en het wijst ook onvermijdelijk naar het voorbijgaande karakter van al die mooie spirituele ervaringen.

Omdat we steeds op zoek zijn naar iets waarvoor geen oplossing bestaat, zien we over het hoofd dat we alles wat dat betreft eigenlijk gewoon niet hoeven te doen. Dat betekent trouwens geenszins, dat we al die wonderbaarlijk mooie ervaringen overboord moeten gooien, of de afschuwelijke tegenhangers ervan moeten dumpen, of moeten proberen onze ervaring van verveling en routine van alledag zien kwijt te raken. Het betekent eenvoudig dat we, binnen die bonte verzameling van allerlei verschijnselen, absoluut niet zullen vinden waarnaar wij zo fanatiek op zoek zijn. Het is werkelijk onnodig onszelf te veroordelen tot het blijven proberen allerlei vluchtige dingen een blijvend karakter te geven of alles wat op natuurlijke wijze van voorbijgaande aard is om die reden uit de weg te ruimen.

Het allereerste nobele inzicht dat we van de Boeddha hebben gekregen is 'leven is lijden'. Het menselijk leven is in principe onbevredigend en daar is niets aan te doen. Er bestaat geen oplossing voor, noch van spirituele, materiële, wetenschappelijke of psychologische aard; het menselijk leven is gewoon niet wat volgens ons zou moeten zijn.

Het tweede nobele inzicht dat van de Boeddha afkomstig is, gaat over het feit dat 'niemand je kan geven waarnaar jij zoekt of het voor jou kan vinden.' Het betreft hier een van de meest schokkende dingen die de Boeddha zag en onderwees: we staan er namelijk helemaal alleen voor. Niemand kan hetgeen jij zoekt voor jou vinden. Niemand zal je kunnen vertellen waar het zich bevindt. Je moet het allemaal zelf doen. Er is echter hulp beschikbaar; ik zou je een beetje kunnen helpen, soms. Er bestaan leringen die je hierbij van nut kunnen zijn, maar alleen tot op zekere hoogte. Op het beslissende moment komt het alleen op jezelf aan. Wat je ook zoekt, wat het ook moge zijn dat je uiteindelijk tevredenheid zal schenken en een eind maakt aan je spirituele verlangens en je zoektocht, moet je zelf proberen te vinden. Niemand kan je daarbij helpen, niemand kan je vertellen waar je moet zoeken.

Mensen in mijn positie kunnen eigenlijk maar een ding doen en dat is het aanwakkeren van de vlam van de intentie tot de wens om de waarheid te ontdekken tot volle ontbranding komt en daarna zorgen dat het vuurtje aan blijft om te proberen inzichtelijk te maken wat zich werkelijk in de kern van je bedoeling bevindt. Sommigen bezitten die shakti en zijn in staat hun ervaringen, alsook de betekenis van het ontwaken, over te brengen en daardoor het blauwkleurige vuur van de kundalini in mensen te ontsteken, maar het is echter allemaal van voorbijgaande aard. Als het hier gisteren nog niet was en vandaag wel, kun je er zeker van zijn dat het er morgen niet meer is. Die dingen komen op en gaan weer weg. Naar dat soort dingen ben je nou net niet op zoek. Ze zijn elk op zich goed en je mag er niet de draak mee te steken, maar ze vertegenwoordigen in geen geval datgene waarnaar jij uiteindelijk op zoek bent.

Het derde belangrijke spirituele inzicht dat we kunnen krijgen, is dit: 'de oorzaak van alle strijd van de mens, de oorzaak voor het lijden in dit leven, berust op het verkeerde geloof over wat we zijn.' En daarmee bedoel ik niet die constante onvermijdelijke ontevredenheid over het leven in het algemeen. De oorzaak voor alle zorgen, voor de agressie en de haat, het verraad en de zelfverloochening, het liegen en bedriegen in de wereld van de menselijke wezens is absoluut en uitsluitend terug te voeren op het verkeerde geloof over wat we zijn. Dat is de enige echte oorzaak. Dit inzicht wordt ons aangereikt door Ramana Maharshi. Al onze narigheid wordt veroorzaakt door ons valse geloof over wat we zijn.

We gaan door het leven met een diepgewortelde, absoluut onzichtbare, onbewuste en verkeerde veronderstelling van het verhaal over onszelf.

'Ik zit vol met informatie over waar ik ben geboren, wie mijn ouders waren, wat mijn achtergrond is, mijn opleiding, wat ik altijd heb willen doen, wat ik altijd heb willen zijn, wat ik heb willen worden, wat ik deed, wat ik niet deed, wat ik bereikte en niet bereikt heb, wat ik dacht en wat ik denk, wat ik geweten heb, wat ik nog wilde weten en wat ik niet meer weet, met wie ik getrouwd ben, en waarom, waarom ik gescheiden ben en waarom, hoeveel kinderen ik heb, wat ik allemaal voor ze doe en niet doe, dingen die ik veracht, of waar ik juist van houd, al mijn mislukkingen, mijn tegenvallers, mijn goede eigenschappen, mijn slechte kanten, mijn kwetsbaarheid, mijn oordelen en vooroordelen, mijn afkeer van vooroordelen, hoe ik over anderen denk en hoe ik denk dat anderen over mij denken'. We hebben allemaal een dergelijk eindeloos voortkabbelend verhaal over onszelf in het hoofd en we geloven dat we het verhaal over onszelf in werkelijkheid zijn.

We hebben eigenlijk niets anders dan dit verhaal in ons hoofd. Soms speelt het uitgesproken op de voorgrond, andere keren gebeurt het volledig onbewust, maar het verhaal loopt altijd door. 'Hoe zit het hiermee? En hoe zit het daarmee? Vind ik dit leuk? Laat me eens zien, wat denk ik ervan? Wat deed ik gisteren? Wat was ik gisteren? Wat zou ik moeten zijn? Wat moet ik beslist worden? En wat zeer zeker niet? Wat moet ik uit de weg gaan? Ik moet liberaler denken en minder conservatief. Ik zou eigenlijk op een andere partij moeten stemmen of misschien ga ik helemaal niet meer stemmen. Ik ben een fascist, een socialist, een pacifist. Ik ben een martelaar, ik martel graag anderen. Wat ben ik? Wat ben ik zeker niet?'

Dat is het verhaal over mij, alleen maar als gevolg van die ene drijfveer: 'Wat ben ik? Wie ben ik? Ik ben dit of dat. Ik doe dit soort dingen, of juist niet. Ik ben de denker van deze gedachten, ik ben spiritueel, ik ben de Boeddha, ik ben God, Ik ben bewust, ik ben oneindig, eindeloos bewustzijn. Ik ben vrede en onvoorwaardelijke liefde. Ik ben verloren, ik ben een winnaar. Ik ben een bemiddelaar, ik ben een healer. Ik ben helemaal niet spiritueel, ik ben minder spiritueel dan anderen. Ik ben goed, ik ben slecht. Ik ben op de juiste weg. Ik had vorige week zo'n prachtige spirituele ervaring, morgen zal ik weer onwetend zijn. Overmorgen doe ik die oefening opnieuw. Ik slaap, ik ben slapende. Ik ben verdrietig, ik ben blij en opgewonden. Ik zou willen dat ik net zo ver was op mijn spirituele pad als mijn vriend. Ik ben dit. Ik ben dat weer niet. Ik ben zus en ik ben zo, maar dan anders.'

Wat een vermoeiend verhaal eigenlijk en het blijft maar doormalen, voortdurend zijn het dat soort dingen die ons de hele dag en een groot deel van de nacht bezighouden. We plaatsen er ook nooit eens wat kritische kanttekeningen bij, we onderzoeken nauwelijks wat er allemaal in ons hoofd omgaat. Het geloof in ons eigen verhaal zit zo diep dat het bijna onmogelijk is in te zien dat het gewoon een verhaal is. Het is eigenlijk zeer vanzelfsprekend dat het ons eigen verhaal ook is, toch? 'Het is mijn eigen verhaal! Dit ben ik! Zo ben ik.'

Het is ook het inzicht van Ramana dat de oplossing voor dat probleem niet in het verhaal zelf te vinden is. Het probleem is dat 'ik geloof dat ik dit verhaal ben.' Er is verder geen enkel ander aanwijsbaar probleem. Zou er sprake zijn van een dergelijk probleem, wanneer je precies hetzelfde verhaal in een boek zou aantreffen of in een film zou zien? Als je in staat bent de hele situatie te overzien, zou er dan een probleem zijn? Zou er sprake van een probleem zijn als je zou lezen over het veranderende karakter van het verhaal. Zou de voorbijgaande aard van het verhaal dan voor een probleem kunnen zorgen? Nee, natuurlijk niet. Als je een heel goede film ziet en het verhaal is zo meeslepend en natuurgetrouw en artistiek verantwoord weergegeven dat je als toeschouwer helemaal in de rol van de karakters wordt meegevoerd, dan is het enige verschil met de werkelijkheid de afwezigheid van het geloof dat jij dat verhaal bent. En daarom is er geen probleem; je gaat na afloop gewoon naar huis. Wat zou het immers?

De bron van alle ellende - van moord en doodslag, haat en agressie, verraad, bedrog en leugens — is het verkeerde geloof over wat je bent. Het is dat onjuiste geloof dat jij het verhaal over 'jezelf' bent, hetgeen slechts terug te voeren is op die ene enkele vraag: 'wat ben ik?'

Als het werkelijk waar is dat het enige probleem veroorzaakt wordt door dat geloof, dan is het vinden van de expliciete waarheid over wat ik ben, de enige oplossing. Het enige dat het valse geloof kan uitwissen is de waarheid – niet nog een nieuw geloof, zoals het geloof dat 'ik de Boeddha ben' of 'God', of 'ik ben eindeloos bewustzijn', want dat is allemaal surrogaat, het zijn op zich weer nieuwe verhalen die neerkomen op dezelfde vraag en dat werkt niet. Als het waar is dat de hele show gebaseerd is op het verkeerde geloof over wat ik ben, dan is de enig mogelijke oplossing het (onder)kennen van de absolute waarheid over wat ik ben.

Veel mensen hebben moeite Ramana te begrijpen, omdat hij uit een spirituele traditie voortkomt die omgeven is door een netwerk van de boeiendste spirituele begrippen, inzichten en oefeningen uit de hele menselijke geschiedenis. En zij die Ramana's leringen bij ons brengen, zien hem in het algemeen als een heilige, een goddelijk wezen dat ons overlaadt met het geschenk van stilte en verwerkelijking.
Ramana is echter helemaal niet zo en hij is ook nooit zo geweest. Ramana Maharshi leidt ons steeds weer opnieuw naar de stelling dat het enige probleem het onjuist geloof is over wat wij zijn. De enig passende oplossing hiervoor is de waarheid over wat wij zijn. Zoek daarom de waarheid over de vraag wat je bent. Dat heet zelfonderzoek.

Het gaat hier niet over de oude lessen over zelfonderzoek van Shankara of over de Upanishads, die vasthielden aan de oefeningen die het ware zelf moeten bevrijden uit de gewelddadige en verleidelijke omarming waarin het gevangen zit. Dit is iets anders. Het zelfonderzoek van Ramana Maharshi is een geschenk aan iedere individuele geest die hiermee in staat is zelf te ontdekken wat de waarheid is. Het biedt de mogelijkheid om het volledige verhaal over zichzelf links te laten liggen, niet om het te fixeren of het te laten verdwijnen, ook niet om het te laten voortbestaan, niet om het mooier te maken of af te zwakken; het geeft iedereen de mogelijkheid om zich, al is het maar gedurende een seconde, met volle overtuiging en kracht af te vragen: 'wat ben ik', nog voordat er woorden, begrip of kennis opkomt? 'Wat ben ik werkelijk, hier en nu?'

Als het op deze manier wordt gedaan, is het veel makkelijker dan menigeen doet voorkomen. Ik bedoel daarmee al diegenen die van mening zijn, dat de werkelijkheid iets is dat verworven dient te worden. Realiteit is echter niet iets dat verkregen kan worden. De werkelijkheid is hier. Jij bent de werkelijkheid. Dat is de reden waarom zelfonderzoek zo eenvoudig is. Jij bent er altijd, je bent altijd hier. Er is geen moment, geen seconde of milliseconde sprake van dat je niet hier bent. Het VERHAAL over jou is niet altijd hier, bovendien verandert het ook nog eens voortdurend, maar jij bent wel altijd hier, onveranderlijk. Jij bent altijd dezelfde en dat weet je. Dat is de andere reden dat het zo makkelijk is: je weet het al. Je mag het ontkennen, of vermijden, ontwijken, je ervan afwenden en onderduiken in de verleidelijkheden van het verhaal over jezelf, maar je bent altijd hier, je bent nooit afwezig. Je kunt niet ontkennen dat je hier bent. Er is geen enkele kracht op aarde die ervoor kan zorgen dat je jouw aanwezigheid hier zult ontkennen.

Wanneer ik zeg: 'Je bent een goed persoon', dan kun je antwoorden: 'Nee, ik ben helemaal geen goed persoon'. Wanneer ik zou zeggen dat je slecht bent, kun jij zeggen: 'Nee, ik ben absoluut niet slecht'. Maar als ik tegen jou zeg: 'Jij bent hier niet', zul je vast en zeker verbaasd zijn en vragen: 'Neem me niet kwalijk, wat zeg je nou?' Je kunt zonder omwegen ontkennen dat ik hier ben, net zoals ik kan tegenspreken dat jij hier bent. Jij kunt zeggen: 'Die kerel is niet hier, hij is slechts een van mijn hersenspinsels, een zinsbegoocheling.' Maar als je probeert te zeggen: 'Ik ben niet hier', maak je een fout. Je bent altijd hier, nu. De reden dat je dit niet kunt ontkennen is het doel van het zelfonderzoek. Het is de alomtegenwoordigheid van 'zijn' die nooit verandert, die is roerloos en verandert nooit. 'Zijn' wordt trouwens niet met een hoofdletter geschreven (tenzij aan het begin van een zin) want het heeft niets grotesks.

Zeggen 'ik ben altijd hier' is de absolute, de meest eenvoudige, meest elementaire en onvoorwaardelijke werkelijkheid van zijn.

Zelfs in het dagelijkse leven van materiële aspiraties is het een veel voorkomend inzicht dat opduikt in verhalen, boeken of komische tv-series, waarbij een ouwe vent als ik in de spiegel kijkt en zegt: 'Wow, wacht eens eventjes! Ik ben niet veranderd! Ik voel me nog precies hetzelfde als toen ik twaalf jaar was, of drie of veertig.' Een dergelijke ervaring is het doel van zelfonderzoek en wordt vaak over het hoofd gezien, omdat hij er altijd is. Je mist het omdat je altijd bent, omdat je nooit verandert, nooit van positie verandert en je wordt door niets daarvan beïnvloed of geraakt.

Het zelfonderzoek van Ramana Maharshi komt eenvoudig hierop neer: kijk naar die ervaring van zijn, wanneer je maar kunt en wanneer het in je opkomt. Deze oefening vereist geenszins dat je monnik wordt of een heilige. Er wordt niet geëist dat je de neurotische fixaties in je geest repareert of daarvoor in therapie gaat, noch dat je moet stoppen met het zoeken naar dergelijke behandelingen, als je daar toevalligerwijs al mee was begonnen. Er wordt niet van je verlangd dat je beschikt over geweldige kundalini-ervaringen door het beoefenen van pranayama en ook niet dat je daarmee moet stoppen. Er worden helemaal geen eisen gesteld. Het gaat uitsluitend om de serieuze intentie om midden in het voortdurende verhaal over jezelf, even te stoppen en je aandacht te verleggen naar dat wat het onmogelijk maakt te ontkennen dat je bent. Proef dat, al is het maar een fractie van een seconde. Probeer niet te zoeken naar de smaak van verwerkelijking of verlichting, als je begrijpt wat ik bedoel, maar gewoon proeven van het eenvoudige besef dat je bent.

Na een poosje raak je ongetwijfeld weer afgeleid en val je terug in het vertrouwde gevoel van de verliefdheid op je eigen verhaal en dat is prima. Dat geeft echt helemaal niets. Daarna kom je weer zo'n moment tegen dat je eventjes zult ophouden en je aandacht richt op het ervaren van jouw aanwezigheid in het moment, die onveranderende, roerloze, alledaagse onaantastbare werkelijkheid van zijn. Ook daarna ga je gewoon weer door met waar je mee bezig was. Het geeft niets, niets in het hele verhaal doet er iets toe. In dit avontuur van het zoeken naar wat je bent, maakt het niet uit of je iets fout doet of niet, alleen de waarheid doet ertoe, alleen de momenten dat je gevolg geeft aan die diepe innerlijke intentie om te willen weten wat je werkelijk bent, zijn van belang. Die momenten zijn van het allergrootste belang. De rest van het verhaal maakt helemaal niets uit.

Stop voor een tel, wanneer en zo vaak je maar kunt, breng je diepe voornemen ten uitvoer en zoek naar het gevoel, het besef dat je bent. Verdoe nooit meer een moment aan het betuigen van spijt over al die keren dat je vindt dat je eigenlijk wel aan dat voornemen had moeten denken, want het maakt namelijk niet uit. Vraag je alleen maar af: 'Wat ben ik? Hoe is het om hier te zijn? Hoe voelt dat bij mij? Wat betekent het als ik zeg dat ik hier ben? Wat zegt mij dat? Hoe voelt dat op dit moment?'

Als ik je kan overhalen dit te proberen, dan adviseer ik je het niet te beschouwen als een spirituele oefening. Het is veel makkelijker als je het bekijkt als een medicijn, als een antibioticum. Stel dat je 5.000 jaar terug op een dag doodziek was geworden en er zou iemand naar je toekomen met een pot pillen en tegen je zeggen: 'neem deze elke keer dat je eraan denkt in, tot ze allemaal op zijn en ik verzeker je dat de koorts en koude rillingen overgaan', dan zou je uit onwetendheid vast en zeker opmerken: 'volgens mij heeft dat rare ronde pilletje helemaal niets te maken met mijn ziektebeeld.' Maar als je zou doen wat je werd opgedragen, dan zou het medicijn helpen, of je nou inzicht had in de werking ervan in je lichaam of niet. Het medicijn zou gewoon zijn werk doen. Het zelfonderzoek van Ramana Maharshi werkt op eenzelfde manier. Doe het gewoon, er valt niets te begrijpen. Ik beloof je dat het resultaat heeft. Dat is het wonderbaarlijke ervan, de magie ervan: het werkt gewoon.

Verwacht geen plotselinge omwenteling. Verwacht helemaal niets van dien aard. Als je het medicijnen inneemt, met andere woorden eraan denkt, je aandacht even te verleggen naar het gevoel van het hier zijn, zal na verloop van tijd het verkeerde geloof over jezelf verdwijnen. Je zult het niet eens merken, want je was je van dat verkeerde geloof ook niet bewust; de verdwijning ervan zul je dus ook niet bemerken. Maar in de loop van de tijd zal er een gevoel van gemak en heerlijkheid en helderheid over je verhaal komen, als een opkomende vloedgolf en dan ervaar je de werkelijkheid. Na verloop van tijd. Ik beloof het je. Als je tenminste dat medicijn tot je neemt.

Je kunt geen verlichting krijgen. Je kunt geen zelfverwerkelijking krijgen. Zoiets is niet te krijgen. Het is niet ergens te koop, al wordt vaak geprobeerd je van het tegendeel te overtuigen; iets wat je al bezit, kun je niet krijgen en wat je al hebt is de waarheid, want jij bent de waarheid. Dat is de reden voor mijn aanwezigheid hier, ik ben hier om jullie aan te moedigen en te trachten jullie een beetje te inspireren om te kijken naar wat hier werkelijk is, naar wat jij werkelijk bent.

Ik ben de dienaar van zelfonderzoek en ik ben jullie dienaar. Ik heb jullie niets anders te bieden dan dit.

Vertaling uit het Amerikaans door Jan P. Smith, Zoetermeer, Nederland.

© 2008 John Sherman. Enkele rechten voorbehouden.

Terug